18th Jun2007

Huilen met de pet op!

by

Barça-fan en nog thuiswonend, tja geen Sport 1, in Nederland het kanaal waarop Barcelona te ontvangen is, en wat doe je dan. Natuurlijk via internet kijken, zoals studenten overal een goedkope oplossing voor hebben. Zo ook gisteren (Zondag 17-06 .red) de livestream aan van beide duels. Gimnastic – Barcelona en madRIP – Mallorca. Een bloedstollende avond. Zoals bij Barça altijd het begin goed is, is bij madRIP altijd het eind goed. Helaas luidt het gezegde:’Eind goed al goed.’ Zo ook bij de club uit de hoofdstad.


Een heerlijke zomeravond was het toen Barcelona de competitie startte met een relatief makkelijke wedstrijd tegen promovendus Celta de Vigo. In de praktijk een lastig duel. Met pijn en moeite werden de eerste drie punten veilig gesteld 2-3, maar het lag natuurlijk aan het zware programma, vijf duels in twaalf dagen.


De competitiestart verliep stroef, maar ja het mooie was dat de punten gepakt werden, hetgeen wat de vorige seizoenen niet gebeurde met dit spel. Vol vertrouwen gingen we keer op keer alle duels in. Helaas werd de vorm niet gevonden. Heerlijk met de penya op reis. Mijn eerste duel die ik live zag was een feit. In het Weserstadion namen Werder Bremen en Barcelona het tegen elkaar op. Helaas was dat het begin van de ellende. We verloren Eto’o én twee dure punten. Later bleek het ene puntje in het Weserstadion van cruciaal belang te zijn.


madRIP stond op de planner. Na een week met Sevilla(2-0 winst) en Chelsea(1-1) was Barça volgens de insiders klaar voor El Clasico. Helaas werd de wedstrijd beslissend voor het kampioenschap. Barcelona kon de schade niet beperken en ging met 2-0 de boot in. Die 2-0 was pijnlijk, maar pas nu besef ik me hoe pijnlijk die was.


Niet veel later viel Messi uit, Ronaldinho, ook niet in topvorm, moest de aanval van de Blaugrana’s op sleeptouw nemen. Zonder mooi spel wat we gewend zijn, maar wel met optimaal rendement slaagde de Braziliaan redelijk tot goed in deze taak. Met de winter leunden we echter lekker achterover, madRIP was te kijk gezet en Sevilla was niet ervaren genoeg de voorsprong vast te houden. Sevilla faalde na lange tijd alsnog, madRIP kende echter een zeer sterke comeback. El Clasico kwam dichtbij, godzijdank waren Eto’o en Messi weer fit. Messi haalde naar mijn mening te weinig rendement uit zijn spel voor zijn blessure. Met een Messi show tegen madRIP snoerde de jonge Argentijn echter mijn mond. Helaas werd het slechts een 3-3. Vanaf toen begon ik met rekenen. Ik wist dat we op onderling resultaat verloren, we moesten kosten wat kost met punten bovenaan blijven staan.


De speelronden gingen voorbij. Maar Barça ging op ronde nummer 35 de boot in. Betis pakte onterecht een punt mee uit ons Camp Nou, in de 87e minuut moest Valdés toch nog de bal uit het net halen. De hoofden hingen gebogen. Het was kijken naar onze rivaal. Zij moesten punten laten liggen. Espanyol, winst met zielsveel geluk. Recreativo, zelfde verhaal als Espanyol. Deportivo, overtuigende winst. Toen kwam het duel. Zaragoza – madRIP. Maar ook Barcelona moest winnen, in de stadsderby tegen Espanyol, in eigen Camp Nou.


Ons clublied klonk door het stadion. Enkele diehardfans zongen mee, enkel Barça Barça Baaaaarça werd luidkeels geschreeuwd door de 100.000 aanwezige fans. Zonder een radio gevonden te hebben nam ik plaats tien meter achter het doel van Kameni. Een geweldig spektakel moest het worden. Helaas werd het 0-1 voor Espanyol. Maar het was nog niet gebeurd. Opeens ontplofte Camp Nou. Ik zonder radio zeer gefocust op het duel dacht heel even, wat gebeurt er nou. Geen rode kaart, het spel ging zelfs gewoon door. Een uitbundig vierende Boixo schreeuwde GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOL en ik wist dat het goed zat. In één honderdste stond ik mee te feesten.


Maar we hadden nog niks. Tot de rust. Lionel Messi sprong tien meter voor mijn neus op en verwerkte op fenomenale wijze de bal met zijn hand in de goal. Camp Nou stond op zijn kop. Als het zo bleef waren we weer leider. Vlak na rust was het wederom Messi met het doelpunt. Ik ging helemaal te keer. Ik was niet meer kapot te krijgen. Maar in mijn achterhoofd zweefde het geluk van madRIP: ’Het is nog niet afgelopen’, dacht ik.


Weer een ontploffing, Zaragoza had haar voorsprong verdubbelt. Ik was niet kapot te krijgen. Tot de 89e minuut. Tamudo kreeg de kans om de bal langs Valdés te werken, en dat deed hij dan ook. Er viel een pijnlijke stilte. Tranen vloeiden door het Camp Nou. Ik liep naar buiten waar ik afgesproken had. Ik dacht bij mezelf, maar ja madRIP heeft verloren we zijn leider. Op weg naar de metro pratend over de wedstrijd hoor ik madRIP 2-2 uit zijn mond komen. Ik ging kapot van binnen en hield de hoop dat hij grapte. Helaas was het niet zo. Opeens snapte ik ook de stilte in Camp Nou. Van de doelpunten had ik helaas niks meegekregen.


De slotdag. De kansen waren verkeken, alhoewel, we mochten hopen op een misstap. Barcelona opende fantastisch, geen omkijken meer naar. Maar in madRIP was het bloedstollend. 0-1 voor Mallorca met een halfuur te gaan. Nog twee doelpunten waren nodig Barça het kampioenschap te ontnemen. madRIP nam het initiatief en drukte Mallorca ver terug. Het was billenknijpen voor Mallorca en Barça. Poging op poging mislukte tot de 1-1. Toen werd de genadeklap uitgedeeld, de 1-1 lag erin. De 2-1 en 3-1 volgde snel en de tranenemmer werd tevoorschijn getoverd. madRIP kampioen. Barcelona met lege handen. Helemaal niets, ook geen Copa, die we heel heel dom verspeeld hebben. Ik krijg weer tranen in mijn ogen met het schrijven van deze column. Ik hou er maar mee op. Ik hoop dat dit de laatste tranen zijn die ik heb besteed aan dit kut seizoen. Een frisse wind en een fris seizoen. SEMPRE BARÇA. Hopen dat onze manschappen volgend seizoen vanaf de eerste minuut tot en met de laatste(Inclusief blessuretijd, al rennen ze een kwartier langer door) volop knokken als het voetballend niet gaat!!!! We moeten van onze fouten leren, volgend jaar zullen we weer met trots onze ploeg steunen!!!


Erik