12th Apr2008

Prijzenslag 2008

by

Zoals bij elk seizoen worden aan het eind de prijzen pas verdeeld. Een van de eisen is dan wel dat je vooraan moet staan. De een doet op het begin rustig aan en geeft op het eind alles wat hij heeft. De ander zorgt voor een comfortabele voorsprong zodat de race constant beëindigd kan worden.


Barcelona zit nu in de uiterst benarde positie dat het moet gaan sprinten. Maar hoe zit het met Madriz, zij hebben een aardige voorsprong maar hebben misschien ook nog genoeg adem voor een korte spurt? De Blaugranas lijken zelf al te moe om een sprint in te zetten. Keer op keer lijken ze opgewarmd te zijn en dan eist een kwaaltje even de aandacht.


Belangrijke krachten worden daarmee vergooid, het tempo neemt zolang de pijn duurt af. Madriz begint ook rustig aan te lopen, soms lijkt het op wandelen. De kans voor Barça om aansluiting te vinden. De Catalaanse longen werken dan echter weer niet mee waardoor meters maken moeilijk is.


Momenteel zit de race er bijna op. Nog enkele kilometers te gaan voor de hoofdstedelingen en ze zien de zwartwit geblokte vlag al liggende achten maken. Barcelona was de specialist van het hoge tempo, maar door kleine blessures komt het momenteel niet eruit. Tactisch wordt er ook niet altijd slim gelopen.


De kritische socio’s staan langs de lijn en zien hoe zwaar hun liefde het heeft. 150.000 coaches weten het wel beter. De competitie is net een hardloopwedstrijd. Een onterechte winnaar bestaat niet. Als je op het einde bovenaan staat hebben of de tegenstanders te zacht gelopen of was de winnaar gewoon te snel.


Arbiters zijn net plaatselijke tegenwind, alhoewel ze ook wel eens een duwtje in de rug kunnen geven. Vooraan was het windstil, Barcelona had vaker de wind tegen, soms ook even mee, en dan kon het weer meters goedkaken. Momenteel lijkt het wel alsof er genoeg adem over is, maar men zich die niet wil verspillen omdat ze bang zijn om moe te worden. De inzet straalt er niet vanaf, als het technisch niet lukt is dat het wapen om de punten bij elkaar te rapen.


Barcelona is wel goed op de korte afstanden. Enkele knock-outraces. In de halve finale staat een Manchester United te wachten, zij verkeren in topvorm en zijn als ze een goede race lopen in staat ‘ons’ kapot te spelen. Sinds jaren moet Barcelona uit een underdog positie opereren. Als je zelf niet kan lopen moet je zorgen dat de ander dat ook niet kan, en hopen op het geluk aan je zijde.


Strijd straalt er nog niet af. Maar er zijn nog minimaal negen duels waar op de scherpst van de snede gestreden moet worden om het eerst over de eindstreep te komen. Ik denk dat Barcelona van schoeisel moet wisselen en met heel het hart, voor de grote schare fans, moet strijden, vechten en lijden. Ze hoeven niet bang te zijn om een pas extra te zetten. In die extra passen worden ze gedragen door de steun van het publiek. Als je een heel jaar gelopen hebt, dan wil je toch niet als tweede over de finishlijn komen, als je de kwaliteit hebt om eerste te worden?