30th Nov2010

Copa Catalunya

by

Terwijl de 5-0 overwinning tegen Real Madrid nog vers in het geheugen zit, staat er morgen het “Copa Catalunya toernooi” op het programma.
Het toernooi heeft plaats in  het “Nova Creu Alta” & is gelegen in Sabadell, op ongeveer 20km van Barcelona.
Barça zal het opnemen tegen Espanyol & Hospitalet, de wedstrijden worden telkens afgewerkt in 45 minuten.
Het schema van dit toernooi vind je op onze site in de rubriek “Nieuws-Competitie-C.Catalunya”.


De selectie die morgen omstreeks 19u30 vertrekt uit Camp Nou bestaat uit 22 spelers.
De 7 spelers van het 1ste elftal die gisteren tegen Real niet aan spelen toekwamen worden vergezelt door 15 spelers van het reserve elftal.


De Selectie: Pinto, Jeffren, Keita, Bojan, Maxwell, Mascherano, Adriano, Thiago, Rochina, Vázquez, Soriano, Tello, Montoya, Bartra, Dos Santos,Romeu, Fontàs, Sergi Gómez, Riverola, Masip, Carmona & Abraham.


 

30th Nov2010

De feestdag van Penya Fanatiek

by

Geen zaterdag of zondag, maar maandag werd El Clásico afgewerkt. Het hield de 200 (Naar persoonlijke schatting, post je eigen bevindingen maar hier onder) bezoekers echter niet thuis. Even als de erbarmelijke weersomstandigheden die de wegen op sommige plaatsen bijna onbegaanbaar maakten. Door al die omstandigheden zal het feest vast wel wat bezoekers hebben ingeleverd, maar dat mocht zeker de pret niet drukken.

Getal vijf stond centraal aan het begin van deze avond. Guardiola’s vijfde El Clásico als oefenmeester, de eerste vier won hij, bij een vijfde overwinning is het een historische reeks. Dat het dan ook nog in de eerste vijf duels gebeurd is des te knapper. Maar dit keer was iedereen het erover eens: Barça en Madrid liggen op gelijk niveau. De wedstrijd zou het duel worden tussen Ronaldo en Messi en Guardiola en Mourinho. Het werd de meest spannende Clásico, degene met de beste spelers ter wereld en zelfs Guardiola stelde de neutrale toeschouwer gerust: ‘Voordeel is dat we dit jaar niet met 5-0 zullen winnen’, sprak hij kalmerend toe. Ronaldo ging wat verder en wist al wie de winnaar was: ‘Dat de beste mogen winnen, Real Madrid dus’, sprak de arrogante Portugees.

Even terug. Naar gisteren. Nuth, het is rond half vijf en ik sla het portier van de vrij nieuwe auto van Filip open. Het wegdek is slecht, maar beetje voor beetje komen we bij ons doel. Filip heeft het druk met telefoneren. Het is d-day, alles moet perfect zijn en over alles moet nog even overlegt worden. Aangekomen in Maasmechelen gaan we nog even langs een doe-het-zelf-zaak voor een tv-kabel. Bij toeval nemen we na enig twijfelen ook maar een rol ducktape. De kabel bleek niet te werken, gelukkig hadden we nog iets aan de tape.

Rond half zes arriveren we in Aen’t Venne. Het is nog rustig. Alles is mooi ingericht en de bekers kijken me aan. Snel neem ik even een kijkje bij de bekers en blader snel het krantje van de fanclub door. Vervolgens staan er nog wat kleine verhuisklusjes te wachten die we met de 5-10 man die al aanwezig zijn tot een goed einde brengen. De consumptiebonnen worden geregeld, alles wordt verder gereed gemaakt en de eerste gasten kunnen ontvangen worden. Dan toch maar snel even op de foto met de bekers.

Het begint aardig binnen te stromen, wat nieuwe leden, wat minder bekende leden en wat bekendere leden druppelen door elkaar heen binnen. Het publiek wordt vergezeld door een cameraploeg van het kinderprogramma Karrewiet, dat te zien is op Ketnet. De geluidsman had er wel zin in: ‘Jawel hoor, ik moest ook kiezen tussen dit en daklozen filmen in de kou, dan is de keuze toch wel snel gemaakt’, vertrouwde hij me in alle eerlijkheid toe.

Het werd later en later en zo ook drukker en drukker. De eerste eters konden eten en de rest was bezig met wat socializen, aftellen en zenuwen in bedwang houden. De wedstrijd kwam er echt aan, nog een kwartier. Peter Morren, commentator van onder andere Champions League wedstrijden, droeg een mooie column voor over Barça en clubliefde. Vol bewondering, herkenning en respect werd er geluisterd naar zijn vermakelijke stuk tekst.

De wedstrijd begon en Stijn had er vandaag echt zin in. Stijn ging al vroeg te keer en zag Messi al vroeg de paal raken. Binnen tien minuten was het wel raak, Xavi maakte knap af en ging helemaal uit zijn dak. Hij etaleerde het Clásico-gevoel, de passie, de ontlading een genot voor het oog. In de feestzaal zag het er net zo uit, het ging helemaal los. Pedro trakteerde de feestzaal op een nieuwe climax, hij tikte binnen nadat Villa het voorbereidende werk deed. Het werd er niet stiller op in de zaal. In de eerste helft werd niet meer gescoord maar de sfeer bleef top. Robrecht sprak Stijn nog wel even aan: ‘Ze hebben je erop Stijn, je kunt nu weer stil zijn’, grapte hij doelend op de cameraploeg.

Na rust was het de bekritiseerde Villa die in de belangrijkste wedstrijd van het jaar liet zien dat hij het scoren nog niet verleerd was. Ongeloof in de zaal, Villa was intens gelukkig met zijn doelpunt en juichte als een echte Culé. Niet veel later maakte diezelfde Villa de 4-0. In de feestzaal overtrof het gejuich van dit doelpunt het gejuich van de 3-0. Met een half uur op de klok kon de 5-0 namelijk nog goed vallen. Een historische uitslag, een evenaring daarvan. Het werd spannender, het was benauwd, ondanks de temperatuur buiten. Werd die 5-0 gemaakt? Het werd wat tammer, maar fris bloed zorgde uiteindelijk dat die 5-0 nog kwam. Jeffren, in blessuretijd schreef hij zijn naam in de geschiedenisboeken. Weinig minuten gemaakt dit seizoen, maar dan in de weinige minuten die je krijgt tegen de aartsrivaal scoren, chapeau. De feestzaal werd gek, 5-0, ongelofelijk, wat een uitslag. Het Madrileense schoppen werd ook nog bestraft, Ramos kreeg rood. Schandalige overtreding van de langharige Spanjaard. (Slechts één duel geschorst) Daarna was het niet meer lang wachten op het moment dat Eduardo iturralde González, de arbiter die een prima wedstrijd floot, de overige tien Madrilenen hun reis richting de kleedkamer gunde. De Madrilenen waren gedomineerd, vernederd, machteloos en gekleineerd. Dat laatste fluitsignaal was voor de feestzaal het sein om nog een keer los te gaan.

Na de wedstrijd zochten enkelingen direct hun auto’s op om de vele kilometers over het slechte wegdek af te leggen. Anderen bleven nog even babbelen en waren nog in een roes. Met gestrekte hand, symboliserend voor de vijf doelpunten, ging ik nog eens met La Liga op de foto. Daarna dacht ik enkel: Kan dit wel? Is het echt? Ja het kon en ja het was echt. Hees, lichtelijk aangeschoten en hyperactief ging ik vervolgens naar Nederland, naar huis. Ik zat nog onder de adrenaline. Dus even de doelpunten bekijken, even de fora langs gaan om te kijken wat iedereen te zeggen had, Facebook bezoeken, de wedstrijd downloaden voor de dag erna en daarna (Drie uur na binnenkomst) uitgeblust mijn bed opzoeken. Het was koud op mijn kamer, maar toen ik aan de 5-0 dacht, ging er een warme gloed door mijn lichaam heen. ‘CINCO ZERO CINCO ZERO’, waren mijn gedachten, totdat ik in slaap viel. Een prachtige dag, nieuwe mensen leren kennen, prima sfeer en de mooiste wedstrijd die ik ooit gezien heb. Geen zelfrespecterend analyticus die dit had durven voorspellen, het zou ook een onrealistische voorspelling zijn, ondanks dat het daadwerkelijk 5-0 werd. Ik ben op, ik ben verwonderd en het enige dat ik nog kan en wil zeggen: Visca el Barça, visca Catalunya y Visca Penya Fanatiek FC Barcelona!