31st Jan2011

Barça op weg naar de prijzen

by

Het is bijna februari, als koukleum van het puurste soort kijk ik altijd met gemengde gevoelens uit naar deze maanden. Aan de ene kant heb ik een hekel aan het weer, anderzijds gaan alle voetbalcompetities rustig richting het eind en worden het spannende maanden. Het is een mooie tijd om een tussenbalans op te maken. Als FC Barcelona-fan zijnde kan ik een heel uitgebreide analyse maken, maar kan ook in één zin weergeven hoe het er nu voorstaat: Barça kan enkel nog verliezen.

Als lijkt van een leien dakje te gaan. Zeven punten voorsprong in de Primera División, met één been in de finale van de Copa del Rey en één van de grote favorieten, zo niet de grootste, om voor de derde keer in vijf jaar de Champions League te winnen. Over het kampioenenbal is eigenlijk het minste te zeggen, nog zestien ploegen die even ver zijn op de ladder. Niemand met een voorsprong, geen lotingen meer met beschermde status of andere voordeeltjes. Toch zijn de kenners het er wel over eens, dit jaar zal waarschijnlijk een Spaanse winnaar krijgen, daar de twee Spaanse grootmachten dit jaar de twee beste clubs ter wereld zijn.

Laten we beginnen met de competitie. 21 wedstrijden onderweg, 58 punten, vijf verliespunten. 67 doelpunten gemaakt, elf tegen. In de Copa del Rey werden acht duels afgewerkt. Er werd vier keer gewonnen, twee keer gelijk gespeeld en één keer verloren. Negentien doelpunten werden er gemaakt en vijf moesten worden geïncasseerd. In de Champions League werden er zes potjes gespeeld door de Catalanen. Vier werden in winst omgezet en twee eindigde in een remise. Veertien treffers gemaakt en drie moeten toestaan.

Wat statistieken (Enkel competitiewedstrijden) en analyses van de spelers van het lopende seizoen: Lionel Messi, achttien wedstrijden, 21 doelpunten, veertien assists. De vlotte Argentijn was dus bij 35 doelpunten direct betrokken. Soms lijkt Leo wat egoïstisch te worden, vooral als hij al even niet gescoord heeft, maar als positieveling schrijf ik dat liever toe aan zijn gretigheid. Er zijn genoeg momenten waarop hij zijn teamgenoten de bal wel gunt en op de momenten dat hij zelf de actie maakt, slaagt hij vaak. Zelf geniet ik iedere keer als hij de bal krijgt en vind ik het jammer als hij hem weer verliest of afspeelt. David Villa, twintig duels, veertien goals, vijf maal assistent bij een doelpunt. El Guaje kwam als wereldkampioen binnen en na de geflopte Zlatan, leek Villa de aangewezen persoon om Eto’o eindelijk te doen vergeten. Zijn start was niet geweldig en Madrileense kranten vergeleken hem al met Benzema. In El Clásico snoerde hij die Madrileense media echter door twee maal te scoren, sinds die wedstrijd lijkt Villa ook los te zijn gekomen. (Iets dat in mijn ogen met Messi gebeurde na zijn hattrick tegen Real Madrid. Daarvoor was het een goede voetballer maar was zijn rendement nog niet heel hoog, daarna is hij enkel blijven groeien tot de Messi die hij nu is) Zelf kan ik niet anders dan tevreden zijn over Villa, hij is nog niet 100%, maar zit daar ook niet meer ver van af. Pedro 21 wedstrijden, twaalf maal trefzeker en zeven keer in een assisterende rol. Ook zijn seizoen begon niet flitsend, maar gaandeweg is de snelle flankspeler zijn draai gaan vinden. Ook Pedro was trefzeker in de directe confrontatie met rivaal Real Madrid en ook voor Pedro leek dat een punt te zijn waarop alles los kwam. Het is geen speler die een fijnzinnige techniek bezit of iedere week een mooi doelpunt maakt, maar hij is zo nuttig voor de ploeg en heb hem daarin wel lang onderschat. Zowel aan de bal als zonder bal is hij altijd bezig, hij zorgt ook voor de goede balans, het zou niet goed zijn als er nog een buitenspeler was die vaak en lang aan de bal was.

Door naar het middenrif. De middenvelders maakten samen elf doelpunten. Andrés Iniesta had daarin verreweg het grootste aandeel met zeven treffers. El Blanquito mag dit seizoen daarmee nu al als meest productieve bestempelen. Iniesta was altijd al gevaarlijk, maar zijn rendement voor het doel was vaak ondermaats. Gelukkig niet zijn eerste taak, waardoor het gecompenseerd werd door zijn geweldige acties en positiespel. Ik geniet dan ook als ik naar hem kijk, zijn acties en zijn overzicht zijn gewoon een genot. Xavi Hernández heeft met drie doelpunten maar een klein aandeel in de totale productie, maar daardoor niet van minder waarde. Hij bepaalt het tempo, verstuurt verreweg de meeste passes en is zo goed als altijd aanspeelbaar. De kersverse dertiger, 25 januari was hij jarig, lijkt ieder jaar beter te worden. Dit jaar lijkt hij de lat weer hoger gelegd te hebben. Mede door Xavi, en misschien wel vooral door Xavi, blijft dit Barça groeien en is dit seizoen van hoger niveau dan de voorgaande seizoenen. Zelf heb ik nog niet zo’n goed voetbal meegemaakt en verwacht dat het er ook niet geweest is, aangezien het voetbal zich blijft ontwikkelen. Het is gewoon een genot om naar hem te kijken, de balvastheid, het inzicht en het constante bezig zijn is erg indrukwekkend. Sergio Busquets completeert het middenveld, dat in zijn geheel zelf is opgeleid, normaal gezien. De lange middenvelder heeft tot dusverre één treffer in de competitie. Zijn positiespel wordt beter en beter en binnen korte tijd is hij uitgegroeid tot één van de sterkhouders.

De achterhoede kent drie doelpuntenmakers, die allen één keer scoorde. Onder wie Carles Puyol, die aanvoerder is. De leider achterin lijkt op zijn retour te zijn, maar haalt toch wekelijks nog een zeer aardig niveau. Hij lijkt iedereen te begrijpen en anticipeert vaak goed, wellicht dat zijn achtergrond daar iets mee te maken heeft. Hij begon in de jeugd als keeper en heeft ook nog in de voorste linie gestaan. Hij is niet de snelste maar compenseert dat met zijn sportieve hardheid en sluwheid. Als Culé een genot om naar te kijken. Gerard Piqué is zijn kompaan in de defensie, en ook buiten het veld. Ook hij maakte één treffer. De langste basisspeler schuift graag in en is veel voorin te vinden in de slotfase van een moeizame wedstrijd. Dit seizoen laat hij wederom zien bij de wereldtop te behoren. In Catalonië zijn ze in ieder geval erg blij met hem, zowel de club als de supporters dragen hem op handen. Dani Alves was ook goed voor één treffer. Het lijkt vaak meer een middenvelder of aanvaller, maar hij volbrengt zijn verdedigende taken ook vaak succesvol. Zijn positiespel is dit seizoen weer erg belangrijk gebleken, ook al heeft hij een mindere periode. Als fan zijnde vind ik het wat jammer dat er zoveel onrust is omtrent zijn contractverlenging en ik kan niks anders hopen dan dat het gewoon goed komt en hij zijn signatuur zet onder een contract met een redelijk salaris. Éric Abidal is de enige basisspeler die nog niet tot score wist te komen in de competitie, samen met doelman Víctor Valdés dan, maar de linksback is bezig aan een alleraardigst seizoen. Zo nu en dan speelt hij zijn wedstrijden centraal in de achterhoede, maar als iedereen fit is, speelt hij zijn wedstrijden als linksback naar behoren. In de eerste wedstrijden in het centrum was het nog even zoeken, maar op dit moment lijkt hij net als iedereen zijn vorm te pakken te hebben. Abidal is denk ik de best vervangbare basiskracht, maar ook zijn inzet en resultaten mogen niet onderschat worden.

Tot slot hebben we Víctor Valdés nog. Met de jaren wordt hij beter en beter. De plek van Casillas in de nationale selectie zal hij niet snel overnemen, maar of dat inmiddels niet terecht aan het worden is, mag nu toch wel over getwijfeld worden. Valdés is verreweg het minst gepasseerd en verricht veel goede reddingen. Af en toe is de doelman wat slordig, maar dat lijkt met de jaren minder te worden. Mijn idee is dat hij nogal onderschat wordt, maar ik kan niet meer dan tevreden zijn dat hij de kleuren van Barça verdedigt en de komende jaren blijft verdedigen.