19th Feb2011

Niet winnen is geen optie

by

Na de wedstrijd woensdag tegen Arsenal is één ding duidelijk, er moet gewonnen worden om door te gaan. Thuis. In Camp Nou. Het vertrouwde gras. Niet winnen is dan ook geen optie. Barça lijkt zelfs al wat onderschat te worden na één mindere week: ‘Twee wedstrijden niet gewonnen, ze lijken uit vorm’, hoor je vooral bij de optimistische Madrid-sympathisanten. ‘Arsenal heeft bewezen dat het buitenaardse Barça te verslaan is’, hoor je mensen zeggen alsof Barça veel zwakker is dan daarvoor leek.

Naar resultaat kijken is natuurlijk het makkelijkste, dan snappen de mensen die zelf niet kunnen denken en geen inzicht in het spelletje hebben er ook wat van en kunnen zij ook een mening vormen. Echter zegt resultaat niks over omstandigheden. Ja, er is twee keer op rij niet gewonnen. Na zestien competitie-overwinningen op rij zit puntverlies er gewoon aan te komen. Elke overwinning kom je dichterbij. Omstandigheden die een overwinning lastiger maakten: Sporting Gíjon is een stroeve tegenstander en Guardiola gaf enkele spelers rust. Excuses? Nee, maar ze verklaren wel waarom het niet gek is dat er niet gewonnen is. Daarnaast had het ook kunnen gebeuren met een compleet basiselftal en tegen een minder stroeve tegenstander, ook dan was er geen reden om van een dip te spreken. Ondanks dat er in Engeland drie wedstrijden meer zijn gespeeld, is het verschil groot als je kijkt naar wedstrijden waarin de koploper verliespunten opliep: Manchester United won maar liefst tien wedstrijden niet, waar Barça slechts drie noteert. Ook de grootste teams uit het verleden wonnen niet alle wedstrijden.

Verder heeft Arsenal helemaal niet bewezen dat Barça te verslaan is, dat was al bewezen. Daarnaast was er waarschijnlijk niemand die Barça kent en enig realisme heeft, die dat ontkend heeft. Wat mensen over het hoofd zien is dat datzelfde Barcelona al twee jaar niet heeft gewonnen op vreemde bodem in de Champions League in de knock out-fase (even op een rijtje: Lyon: 1-1, Bayern München 1-1, Chelsea 1-1, Stuttgart 1-1, Arsenal 2-2, Inter 3-1), dat de Catalanen niet overklast zijn en dat de overwinning onterecht was. Ook dit keer geldt, geen excuses verder. Maar het geeft mijns inziens wel redelijk de stupiditeit aan van die uitspraak. Zelfs als Barça overklast, vernedert en gestopt was na een reeks overwinningen waar je u tegen zegt, zou ik het al niet eens zijn met de uitspraak, nu vind ik hem echter helemaal belachelijk.

Excuses zoeken past niet bij Barça. Waarom zouden we ook? Ja, er is een penalty niet gegeven. Ja, er is een doelpunt onterecht afgekeurd. Maar helaas moeten we eerst naar ons zelf kijken. Was het Barça niet die de wedstrijd controleerde en verzuimde het te beslissen? Was het Barça niet die de controle vervolgens onnodig uit handen gaf? Het lijkt me dan achteraf erg makkelijk om op de scheidsrechter af te schuiven, maar dat zou niet redelijk zijn, als je er zelf ook wat aan had kunnen doen. Natuurlijk is het vervelend en heb je daar pech mee, maar Barça heeft zelf ook gefaald. De ene keer heb je geluk met de arbitrage, de andere keer zit het je tegen, dan moet je in ieder geval zorgen dat je zelf niks te verwijten valt. Het mag wel aangegeven worden, er mag wel gebaald worden, maar van naar de scheidsrechter wijzen word je niet beter en verlies je de zelfkritiek uit het oog.

Gelukkig weet iedereen dat binnen Barça dat ze pech hadden, maar dat ze het zelf ook niet helemaal goed gedaan hebben. Gelukkig weet iedereen ook dat er nog geen man over boord is en dat we pas op de helft zitten. Het vertrouwen is groot. Alle spelers voelen zich als een vis in het water op die eigen grasmat. Voetballen hoef je ze niet te leren. Het enige dat mee moet zitten is de timing. Tegen Arsenal moet je die goede dag hebben. De resultaten de laatste jaren in de knock out-fase van de Champions League op vreemde bodem zijn niet denderend, thuis zijn ze echter wel imponerend. Thuis werd de laatste twee jaar alles gewonnen, op Chelsea na dan. Kanttekening die hierbij geplaatst moet worden is dat Chelsea heer en meester is in het zakelijke voetbal, het voetbal waar Barça het altijd zo moeilijk mee heeft (Zie de laatste uitschakelingen in de Champions League, Liverpool, Manchester United, Internazionale). Dat is trouwens ook waarom de Engelse ploegen het zo goed doen in Europa, ze beheersen het zakelijke voetbal als geen ander. Lekker rekenen. Kun je ver mee komen, compensatie van kwaliteit. Aan de ene kant is het wel slim, als je een tegenstander voetballend wil elimineren moet je ook wel een stuk beter zijn dan je tegenstander. Het voetbal van Barça kan nooit succesvol gespeeld worden als er geen kwaliteit aanwezig is.

Terug naar Barça, even de laatste twee jaar thuis in de knock out-fase op een rijtje: Lyon 5-2, Bayern München 4-0, Chelsea 0-0, Stuttgart 4-0, Arsenal 4-1, Inter 1-0. De twee zakelijke ploegen springen er inderdaad, in Blaugrana-oogpunt, negatief tussenuit. Als je de club dus een beetje kent, dan weet je dat het altijd lastig is tegen dat soort ploegen en dat ploegen die enigszins willen voetballen, van de mat geveegd worden. Toeval? Daar geloof ik niet in. Natuurlijk geven resultaten uit het verleden geen garanties, maar ze geven je wel een bepaalde wijsheid. Natuurlijk moet je ze wel goed interpreteren en rekening houden met de omstandigheden. Even analyseren dus. Lyon, uit 1-1. Dan sta je op voorsprong door het uitdoelpunt, echter had Barça het ook lastig daar. Thuis werd er echter geen spaan heel gelaten van Lyon. Binnen het half uur was het beslist. München dan, het was de eerste wedstrijd dus München wilde gereserveerd beginnen. Barça dacht daar echter iets anders over. 4-0 was niet enkel de eindstand, maar ook de ruststand, de tweede helft ging met de handrem erop. Chelsea was wat taaier, ook dit was de eerste wedstrijd. Chelsea was stroef en Barça was wel de bovenliggende partij. Wat kansjes werden gemist en een penalty werd onthouden. Inderdaad geen excuus, maar dat maakte het wel lastiger. Vervolgens Stuttgart, ongeveer het zelfde scenario als Lyon. Arsenal idem, echter kwamen zij nog op voorsprong waardoor Barça móést. Ook dat werd in de eerste helft geklaard. Inter dan, ook dat was stroef, speelde wel lange tijd met tien man, maar het verschil lijkt me niet heel groot, of je nu met 9 of 10 man voor de goal hangt.

Ja, nu dit Arsenal. In welke categorie moet je die indelen, in het rijtje Inter en Chelsea niet. In het rijtje Lyon, München, Stuttgart en dat Arsenal passen ze beter. Arsenal is inderdaad gegroeid, ze hebben een betere ploeg dan vorig jaar, maar laten we wel wezen, dit Barcelona is ook stukken beter. Het duurt nog veel te lang, steeds spelen de scenario’s door mijn hoofd. We hebben gewoon nog niet gewonnen. Het kan altijd mis gaan, zo nu en dan gebeurt dat gewoon, maar als je een voorspelling moet doen, kies je voor hetgeen waar de meeste kans op is. Mijn hoop gaat uit naar het meest waarschijnlijke scenario. Wat dat scenario is, lijkt me voor iedere Barça-fan wel duidelijk:

Dagen naar de wedstrijd toeleven, zenuwen bouwen zich steeds op en dan is de wedstrijd daar. Bijna 100.000 mensen zitten in Camp Nou klaar. Zij weten het, wij op de bank weten het, de spelers weten het, de trainer weet het, dit wordt onze avond. Cant del Barça wordt voor de helft gedraaid, daarna de commerciële Champions League-hymne erachteraan en de spelers staan op het veld. De overtuiging straalt ervan af. Na het eerste fluitsignaal geklonken heeft wordt die overtuiging omgezet in plezier. Op de tribune, op het gezicht van de spelers en op het gezicht van Guardiola, al is zijn expressie vaker het meest gespannen en serieus. Bij iedere mooie combinatie staan 100.000 supporters op de banken, klappend. Spelers genieten er zelf van, ze mogen weer doen wat ze zo leuk vinden en waar ze goed in zijn. Dat het door die 100.000 (en miljoenen mensen achter de tv) gewaardeerd wordt is natuurlijk extra leuk. Het voetbal zal gespeeld worden, zoals iedere Barça-fan dat graag ziet. Niemand die ook maar denkt om te verzaken. Er is maar één doel, goed voetballen. Waarin het ook zal resulteren, achteraf zal iedereen trots zijn. Waarschijnlijk omdat er met mooi voetbal verdiend gewonnen is, misschien omdat het goede voetbal niet genoeg was voor de volgende ronde, trots zal er altijd zijn. Bij het laatste scenario zal de teleurstelling op korte termijn overheersen, maar op lange termijn zal trots overheersen. Prestatie is niet het belangrijkste, dat is intentie. Met de goede intenties zul je op lange termijn het hoogste rendement halen uit je prestaties. Verliezen hoort er ook gewoon bij. Ook de beste kan niet altijd winnen. De beste op lange termijn is niet altijd de beste op korte termijn, en ook al ben je dat wel, dan nog geeft dat geen garantie tot winst. Ongeacht het resultaat, zal ik trots zijn. Op dit moment mag er niet gedacht worden aan iets anders dan winst, zonder dat ik er verder iets mee wil uitsluiten. In mijn gedachte is niet winnen echter geen optie, daar ben ik te trots voor.