13th Mrt2011

Helden, idolen en genieën

by

Idolen. Bijna iedereen heeft ze. Of het nu een zanger, acteur of topsporter is (vrouwelijke varianten natuurlijk ook mogelijk). Toen ik klein was, was de mijne Boudewijn Zenden. Nog voor zijn overstap naar Barcelona overigens. Dat is allemaal al lang verwaterd. Al kan hij nog wel op boven gemiddelde sympathie rekenen, heel veel is daar echter niet meer van over. Tijden lang had ik geen echte held. Het waren altijd groepjes Barça-spelers die ik net iets sympathieker vond dan het andere groepje spelers.

Zo had ik weinig met Henry, Deco, Gabri en Edmilson, maar vond ik Xavi, Puyol, Iniesta, Eto’o, Ronaldinho, Gio en Márquez altijd er bovenuit steken. Dat was wisselend natuurlijk. Vooral bij de niet-Catalanen (minus Iniesta). De laatste tijd kom ik erachter dat ik steeds meer en meer fan wordt van één specifieke speler binnen Barcelona. Wellicht compleet voor de hand liggend, is dit Lionel Messi.

Uitleggen hoef ik het waarschijnlijk niet, maar eigenwijs als ik ben, doe ik dat toch. Het is namelijk geweldig om het Argentijnse wonder te ontleden. Tot in de kleinste details. Hij speelt altijd met brille, zijn balgevoel is ongekend en zijn levensverhaal prachtig. Het was Messi die met zijn vader afreisde naar Barcelona om te laten zien wat hij kon. Hij was in Argentinië al eens bekeken door de Catalanen en toen werd verheugd gereageerd. Zijn talent stond buiten kijf. Leo had groeihormonen nodig en zijn huidige club in zijn vaderland wilde de behandeling niet meer betalen.

Messi junior en senior moesten lang wachten op de Blaugranas, te lang werd later toegegeven door Barcelona. Vader Messi wilde terug, het geld raakte op. El Pulga zelf wilde blijven. Hij mocht uiteindelijk een potje meevoetballen met jongens die één à twee jaar ouder waren dan hij. Rexach was gecharmeerd en verkocht. Hij ging toentertijd over de jeugd. Het ging nog bijna mis, de club kon de Messi’s geen zekerheid geven, iets dat geëist werd uit noodzaak voor Messi’s behandeling. Rexach zag de ernst van de zaak, integendeel tot het bestuur, wel in en besloot zelf de verantwoording te nemen voor het contracteren van de toen nog 13-jarige Messi. Op het moment dat er geen papier aanwezig bleek te zijn bij het diner waarbij de overeenkomst gesloten werd, leek er een nieuw probleem ontstaan te zijn. Rexach improviseerde er op los en schreef de voorwaarden op een, nu al legendarisch, servetje. En zo geschiedde.

Doordat de toekomst het verleden heeft ingehaald, weten we dat het toentertijd een briljante zet was. Iets meer dan tien jaar na dato is diezelfde Messi namelijk zo goed als de succesvolste actieve voetballer. De enige grote prijs die hij nog niet gewonnen heeft is het WK. Zowel individueel als met Barcelona is verder alles gewonnen. La Liga, Copa del Rey, Champions League, Spaanse Supercup, Europese Supercup, WK voor clubs, Wereld Voetballer van het Jaar, topscorer van de Champions League en topscorer van de Spaanse competitie. 23 jaar is hij, slechts. Wat het nog imposanter maakt, is dat hij van dat rijtje meer dan de helft minimaal twee keer won.

Messi is gewoon kunst. Als een schilderij van een geweldige kunstenaar. Hoe langer je ernaar kijkt, hoe meer subtiele details je ontdekt. Allen met gevoel aangebracht. Het gevoel zit niet enkel in zijn linker voet. Met zijn hele lichaam kan hij de bal precies beroeren hoe hij wil. Stijf links? Echt niet. Bekijk de doelpunten tegen Villarreal en Racing Santander van dit seizoen maar eens. Stiftjes, technisch ogenschijnlijk perfect. Uitgevoerd zoals alleen de groten het kunnen, maar dan met zijn verkeerde been. Waarom hij dan zo weinig doet met zijn rechter? Waarschijnlijk omdat zijn linker nóg beter en krachtiger is. Als het met rechts moet, dan schuwt hij dat echter niet. Messi heeft echter vaak de mogelijkheid de bal nog voor zijn linker te krijgen. Zijn rechter is hooguit relatief gezien zwak, maar hij kan er waarschijnlijk meer mee, dan de meeste spelers met hun goede been.

Maar zoals gezegd. Zijn hele lichaam weet wat de bal gaat doen. Koppen kan hij geweldig. Hij heeft dan niet geweldig veel kopkracht en lengte heeft hij ook al niet. Maar als Messi de bal op zijn hoofd krijgt, stuurt hij hem vaker wel dan niet naar de plaats waar hij hem wil hebben. Beste voorbeeld is de kopgoal in de Champions League-finale tegen Manchester. Technisch zeer goed gekopt. De timing, de lichaamsbalans en wetende wat Van der Sar gaat doen.

Maar goed, wat te doen als de bal tussen zijn benen en hoofd terecht komt? Geen probleem. Dan heeft hij zijn borst nog. De winnende goal in de verlenging van de finale van het WK voor clubs is een goed voorbeeld. Nog beter voorbeeld is de, helaas, afgekeurde goal tegen Valencia. Dat het buitenspel is, verandert niks aan de moeilijkheidsgraad.

Naast doelpunten die hij meer en meer gaat maken (45 goals in 41 wedstrijden) eist de balvirtuoos ook vaker en vaker een assisterende rol op bij doelpunten. Een van zijn mooiste was die op Pedro tegen Osasuna. Zo achteloos, zo subtiel en zo beheerst. De timing is briljant, waardoor hij nog maar een lullig tikje met de punt van zijn schoen hoeft te geven tegen de bal.

Tot slot nog een van zijn mooiere goals in mijn ogen. Weinig besproken en door de massa bestempeld als ‘niet zo bijzonder’. Het doelpunt vat Messi in mijn ogen echter samen. Wederom met zijn ‘slechte’ (lees: minste van de twee) been overigens. De 3-0 tegen Valencia vorig jaar. De controle over zichzelf, de bal en de keeper. Hij weet namelijk wat de keeper kan en gaat doen. Messi denkt enkele stappen vooruit. Hij doet daarom ook niet meer dan nodig is, de keeper loopt toch nog achter als de bal hem passeert. De enige van die 100.000 man in het stadion die dat wist, was Messi. Als je het doelpunt bekijkt denk je: ‘Keeper, waarom doe je niets?’, maar hij is geklopt door het brein en de voeten van Messi, want die communiceren namelijk razend snel. Dat maakt hem zo goed. Zijn geniale brein in combinatie met zijn fijnzinnige motoriek. Kijk vooral even de laatste twee herhalingen van het doelpunt (Alle besproken momenten zijn onder het artikel te vinden met bijbehorende YouTube-links) en zie de genialiteit.

Ik kijk nu al uit naar de tijd dat ik kinderen heb die kunnen praten. Dan kan ik pochen over dit Barça en dat ik ze live aan het werk heb gezien. Messi zal dan nog steeds een grote naam zijn. Die heb ik dan van het begin tot het eind meegemaakt. Heerlijk lijkt me dat. Zelfs over zijn mindere kant kan ik met veel plezier vertellen. Hij heeft soms iets te weinig oog voor zijn medespelers. Maar dat is enkel als hij enige tijd droog staat. Het tekent zijn gretigheid. Gelukkig staat Messi nooit lang droog, dus dat zijn vrij zeldzame momenten. Op dit moment is het nog een verhaal met een open einde. Het is nu al legendarisch en kan enkel nog verbeteren. We zullen het tegen die tijd wel merken.

Het is en blijft in ieder geval een genie, verlegen totdat hij zijn voeten laat spreken. Dan heeft hij de grootste mond.