21st Apr2011

Terug in Barcelona

by

Kort na de middag is FCBarcelona geland op het vliegveld van BCN (El Prat) waarna ze met de bus naar Camp Nou werden gebracht.
Ruim 400 supporters stonden de spelersbus op te wachten.


Vrijdag starten de trainingen opnieuw, zaterdag staat er al een nieuwe opdracht op het programma.
Barça ontvangt op speeldag 33 in de Liga “Osasuna”.
Guardiola zal het wel 4 weken moeten stellen zonder “Adriano Correia”, die tijdens de finale een hamstring blessure heeft opgelopen.


 

21st Apr2011

Ook verliezen hoort erbij

by

Het is donderdag, rond 10 uur in de morgen en ik word gewekt door de ochtendzon. Ik heb geen zin om op te staan en niet eens zin om wakker te zijn. Een kater van de dag van gisteren, zonder dat ik gedronken heb. Dat allemaal door de avond ervoor, een wedstrijd tegen aartsrivaal Real Madrid. Dit keer ook nog eens in een finale.

Woensdag begon het allemaal. Het was heerlijk weer, nog even lekker buiten eten en met een ondergaande zon pas weer naar binnen gaan. Direct naar de tv. Een lekker potje voetbal kijken, althans dat moest het worden. Toegegeven, de wedstrijd had alles. Overtredingen die een rode kaart waard waren, spanning, strijd, mooi voetbal en kansen aan beide kanten.

De afloop was minder, Barcelona nam na de rust weliswaar het initiatief over, ze hadden nog moeite met de counters van Madrid in de kiem te smoren. Die counters werden Barcelona dan ook fataal, in de verlenging pas. Uitgerekend Ronaldo moest scoren, psychopaat Pepe juichte er provocerend bij richting de Barça-fans. Achter de tv wens je iemand op dat moment dingen toe, die je iemand nooit zou toewensen in heldere staat. Vandaar zal ik ze ook maar niet uitspreken.

Het laatste fluitsignaal verloste Mourinho en zijn mannen uit de spanning. Het was afgelopen, Real had eindelijk weer eens een prijs, sinds jaren. Een kleine prijs, maar toch. Misschien nog wel belangrijker voor de mannen uit de hoofdstad, ze hadden hun aartsrivaal na jaren weer eens afgetroefd.

De onervarenheid met het winnen van prijzen was direct af te zien. Ramos wist niet hoe hij een beker vast moest houden, waardoor hij nu alweer kapot is. Chapeau. Enfin, wij hebben dus verloren. Iets dat wij ook al enige tijd niet meer gewend waren. Pijn, dat doet het zeker. Vooral omdat het verwachtingspatroon zo hoog was. Evenals het contrast, jaren win je alle finales en alle klassiekers en dan, plots, verlies je een finale en een klassieker in één. Een keiharde klap.

Maar het kan niet altijd feest zijn, supporter zijn betekent ups en downs. Voor een topclub is het hoge pieken, diepe dalen. Dat zien mensen vaak niet in. Je hebt wel eens van die mensen die de club om de hoek supporteren en vinden dat je geen supporter kunt zijn voor een club die ver weg is. Ten eerste kies je mijns inziens een club niet zelf uit, dat doet je gevoel. Een club moet bij je passen, Barcelona heeft een identiteit. Een die bij mij past. Ten tweede vind ik het sowieso de grootste onzin, daar liefde geen afstand kent. Je zoekt je vriendin toch ook niet enkel in je eigen stad, dorp of zelfs slechts straat uit?

Nou goed, jullie snappen vast over wat voor types ik het heb. Dat soort mensen beweren dus vaak dat het makkelijk is om supporter te zijn van een topclub. ‘Ja, jullie winnen altijd prijzen’, en bla bla bla. Nou goed. Ieder jaar moet je als topclub minimaal één grote prijs winnen, doe je dat niet, is het een klote jaar. Er is geen enkele topclub in de hele wereld, die in meer dan 50% van de jaren een grote prijs pakt. Meer dan de helft van de jaren zijn dus klote jaren.

Nu wil ik niet gaan doen alsof wij het zo klote hebben allemaal, daar staan natuurlijk heel wat mooie momenten tegenover. Zo is het winnen van de Champions League een unieke ervaring. Maar goed, je past je gevoel ook aan aan de verwachting. Alsof het voor een Barça-supporter zo bijzonder voelt om van Almeria te winnen, dat is slechts een formaliteit.

Daarentegen is het voor een degradatiekandidaat heel wat om dat soort wedstrijden te winnen, het gebeurt wel veel minder, maar als ze dan eens winnen, hebben zij ook een groots feest. Anderzijds hebben wij het altijd zwaar met een nederlaag, als topclub mag je gewoon geen wedstrijd verliezen. Als je in de onderste regionen te vinden bent, verwacht je vaak ook niet anders. Verliezen is dan niet opeens fijn, maar het zal ook niet zoveel pijn doen als dat bij ons het geval is.

Elke ploeg heeft binnen zijn eigen verwachtingspatroon successen en teleurstellingen. Zo draait een topclub meer goede maar ook meer slechte jaren en heeft een middenmotor het vaak niet heel goed, maar ook niet heel slecht gedaan. Zo winnen wij eens in de zoveel tijd een Champions League, zo wint een middenmotor eens in de zoveel tijd de nationale beker, wat voor hen qua vreugde wel ongeveer te vergelijken is.

Zo hebben topclubs wel eens jaren dat ze de Champions League of zelfs Europees voetbal dreigen mis te lopen, zo hebben middenmotors wel eens dat ze afzakken richting degradatie plaatsen. Dus beide hebben geweldige momenten, beide hebben slechte momenten en beide hebben momenten die ertussen in zitten. Door verwachtingspatronen zal dit altijd redelijk in balans zijn.

Tot slot gaan we nog maar even terug naar de realiteit. Nu hebben wij verloren. Dat hoort erbij. We kunnen naar de scheidsrechter wijzen, maar dat zou niet fair zijn. Wij waren niet goed genoeg om de geluks-/pechfactor zodanig te verkleinen, dat we alsnog wonnen ondanks een kleine tegenslag. Het enige wat wij nog kunnen doen is achter de club blijven staan, niet onnodig gaan zeiken op van alles en nog wat (scheidsrechters, spelers, de trainer, de tegenstander) en trots zijn dat wij ondanks dat we verloren hebben, hebben laten zien wie wij zijn.

Barça probeerde het spel te maken en heeft bij vlagen goed voetbal laten zien. Guardiola liet zien dat hij niet flauw was en liet Pinto keepen. Een geweldige keuze van een echte heer. We hadden wel als angsthazen alle risico’s kunnen uitsluiten, maar dat was niet chique geweest richting Pinto, die het overigens prima deed. Het was maar een troostprijs, die wel voelde als hoofdprijs, doordat we in de finale tegen de aartsrivaal stonden. Wat is het toch ook geweldig, vier Clásicos in zeventien dagen. We krijgen nog een kans op revanche, hopelijk wordt deze zure nasmaak dan weggespoeld. En zo niet? Wij blijven Culés, wij blijven trots en onze successen en teleurstellingen blijven gewoon komen en gaan.