29th Apr2011

Barça’s grootste zege op Madrid ooit

by

In mijn supportersjaren heb ik veel grote wedstrijden meegemaakt. Meest interessant zijn meestal de Champions League knock out wedstrijden en Los Clásicos. Combineer dat en je krijgt het hoogst bereikbare, op de Champions League finale tegen je aartsrivaal na dan. De belangen waren groot, dat was aan de wedstrijd af te zien.

Wat me het meest verbaasde is hoe Real Madrid aantrad. Heel gek was het natuurlijk niet, Mourinho kenden we al uit het verleden en we wisten tot waartoe hij in staat was. Echter, we hebben het over Real Madrid. Het Real Madrid dat Capello ontsloeg nadat hij kampioen werd, hij zou niet genoeg amusement brengen.

Hoe gek is het nu dan dat die grote club zich aan José Mourinho waagt. Een prijsvechter. Mooi hoeft het van hem niet, enkel prijzen tellen. Mourinho zag er wel wat in, een sterrenensemble tot zijn beschikking. Het sterke Barcelona na twee succesvolle jaren weer eens dwars zitten.

Want daar is Mourinho voor gekomen. Dat is wat zowel Real Madrid en Mourinho in gedachten hadden. Iedere voetbalkenner was het ook wel erover eens, beide ploegen waren aan elkaar gewaagd. Tot El Clásico van 29 november 2010. Het werd 5-0, Barça werd als buitencategorie gezien, waar niemand bij in de buurt kwam. Mijns inziens niet geheel terecht. De 5-0 was een incident. Madrid startte verkeerd en had het probleem dat ze vroeg achterkwamen, daardoor konden ze zich niet meer herpakken. Het leek me meer een mentale dan tactische kwestie. Na twintig minuten moesten ze het plichtmatig uitspelen, want het stond al 2-0. Dat was gedoemd mis te gaan.

Dezelfde voetbalkenner die Barcelona en Real Madrid volledig gelijk vond, was opeens van mening dat de laffe houding van Real Madrid en Mourinho in het competitieduel geoorloofd was. Wat zeg ik, het was zelfs dom om anders te voetballen, aldus het volk dat op basis van één duel 180 graden gekeerd was.

Met aanvallen liep je namelijk in het vlijmscherpe Barça-mes. Met blind aanvallen wel ja. Georganiseerd aanvallen gaat prima tegen Barcelona. Arsenal, Villarreal en Valencia hebben dat dit jaar al bewezen. Enkel Arsenal won, maar de andere twee konden met trots van het veld stappen. Zij hebben dan ook niet de kwaliteit die Madrid wél heeft. Er lagen dus duidelijk mogelijkheden.

Het feit dat de hoofdstedelingen eigenlijk gewoon moesten winnen in het competitieduel, maakt de defensieve houding van Mourinho en zijn manschappen enkel onbegrijpelijker. Ze moesten wel risico nemen. In de Copa del Rey haalde Mourinho dan wel zijn gelijk. Hij won en werd geniaal verklaard. Waarom is me een raadsel, waar was zijn genialiteit bij de 5-0 dan? Waarom worden zijn prestaties steeds uitvergroot en waarom worden (grote) nederlagen altijd op de spelers afgeschoven?

Afijn, Real Madrid had een prijs(je). Sinds drie jaar weer eens. Dat was eigenlijk het meest pijnlijke. Niet dat wij de prijs niet pakten, meer dat zij hem wél pakten. Ze waren er bijna blijer mee dan Barcelona in 2009 met de volledige triplete. Een nationale beker, het is me wat.

De belangrijkste competitie, de nationale, was al verloren. Dan maar alles op alles om ook nog in de Champions League een succes te boeken. Weer naar Bernabeu. Psychologische oorlog vooraf, leuke persstrijd, het veld niet sproeien en dat soort trucjes die je enkel bij een degradatiekandidaat zou verwachten.

Hoe kan een club als Real Madrid daar nu blij mee zijn? Hebben ze zich dan jaren veel groter voorgedaan dan ze zijn? Als je je imago, je principes en je trots opzij zet om enkele procentjes meer kans te hebben om het Barça lastig te maken, dan moet je toch wel erg diep gezonken zijn. Dan moeten ze toch wel heel erg naar prijzen snakken.

Je zou toch zeggen dat je dan op zijn minst het respect kunt hebben om je supporters van te voren te waarschuwen zodat ze niet gemiddeld €100,- voor een kaartje hoeven te betalen om naar zo’n hoop ellende zonder trots, imago en principes te kijken. Niets blijkt minder waar.

Blijkt ook helemaal niet erg. De Madridistas zijn gek op hem. Ze scanderen zelfs de naam van hun trainer (ook één van de weinige momenten dat je het Real publiek hoorde woensdagavond, het Barça-publiek was nog beter hoorbaar), iets dat zelden tot nooit gedaan wordt. Ze zijn er dus tevreden mee. Hoe dan? Dat is toch topclub onwaardig? Ja, als we tegen Schalke hadden gespeeld had dit gekund, maar het grote Real Madrid dat zich zo verlaagt?

Als je dat doet, is resultaat alles dat telt. Daarin zijn ze dus kei- en keihard gefaald. Dit is misschien wel de grootste overwinning van Barcelona ooit op de aartsrivaal. Barça heeft Real haar trots, imago en principes afgenomen, vervolgens zijn ze vernedert in eigen stadion en als kers op de taart zal het volgende week afgemaakt moeten worden. Real Madrid moet komen, ze kunnen niet anders. Alles wat Barcelona moet doen is het hoofd koel houden en zorgen dat ze op een gegeven moment grote risico’s moeten gaan nemen. Dan toeslaan betekent de genadeklap voor het bij elkaar gekochte Madrid.

Ik vraag me af of Mourinho dan zal blijven, ik vraag me af hoe de sfeer in de groep zal zijn. Ik vraag me af wat het bestuur dan nog moet denken. Cruijff sprak ooit de mooie woorden, die woensdagavond legendarisch geworden zijn en die fantastisch van toepassing zijn op dit Real Madrid: ”Je kunt beter ten onder gaan met je eigen visie dan met een visie van een ander.” Nu zie ik pas echt in waarom. Een beter voorbeeld ga je niet krijgen. Dan heb je tenminste je trots, principes en imago nog.