09th Mei2011

Vroeger was alles beter

by

Iedere supporter heeft zijn eigen verhaal. Iedereen wordt fan op een ander moment, op een andere manier en om een andere reden. Iedereen onthoudt bepaalde wedstrijden beter dan andere. Ik ben maar eens gaan graven naar wat wedstrijden die ik me nog kan herinneren, vaag althans. Ik heb de wedstrijden soms niet eens, of pas later gezien. Met enkele feiten, waarvan ik soms niet eens weet of ze kloppen, ben ik opzoek gegaan naar de wedstrijden die me nog erg bijstonden als ik terugdenk aan hoe het was als supporter voordat ik alle wedstrijden bekeek.

‘Vroeger’, voor zover je dat als 20-jarige kunt zeggen, keek ik nog maar weinig wedstrijden. De enige mogelijkheid om wedstrijden te kijken was via samenvattingen het ’s morgens na het weekend of live als Barcelona Champions League speelde, de Nederlandse ploegen er al uit waren en Barcelona dus uitgezonden werd op de NOS. (Of op Canvas, daar keek ik ook wel eens)

Toen ik nog klein was, mocht ik er niet voor opblijven en nam mijn moeder ze op. Dan zette ik vroeg mijn wekker (dat vond ik toen ik 10 jaar was nog wel goed te doen) en bekeek ik de wedstrijden op videoband de ochtend daarna.

Het mooie van het internet is, dat je van veel wedstrijden nog genoeg informatie of zelfs beelden kunt vinden. De oudste wedstrijd waar ik nog sterke herinneringen van heb is die tussen Sparta Praag en Barcelona. Barça was al geplaatst voor de volgende ronde, Sparta Praag moest winnen om door te gaan.

Het enige dat ik me er nog van meende te herinneren, is dat Hesp een penalty keerde en Barcelona uit de tegenstoot de 1-2. Heb het even opgezocht. De wedstrijd was 21 maart 2000, in de tijd dat er nog twee poulefases waren in de Champions League. Ik zie inderdaad dat Hesp erg laat een penalty keerde en dat Barcelona daarna nog in de 89e minuut de 1-2 maakte, Gabri was de doelpuntenmaker.

De kwartfinale die volgde was zowaar veel legendarischer. Barcelona – Chelsea, uit was het 3-1 geworden in het voordeel van Chelsea en ik moest voor de wedstrijd al naar bed. De videorecorder is in die periode ook stuk gegaan volgens mij, want beelden heb ik toen niet gezien, enkel het verhaal van mijn moeder, die de wedstrijd gekeken had en de dag nadien mij uitgebreid op de hoogte bracht.

Het begon al prachtig, met het publiek dat een mozaïek omhooghield waarop 2-0 stond, een uitslag die recht zou geven op de volgende ronde. Dat werd het echter niet, wel werd het knotsgek in Camp Nou. Het stond 3-1 voor Barcelona en Kluivert scoorde. Afgekeurd omdat de arbiter al gefloten had voor een penalty. Rivaldo miste de verkregen penalty, volgens mij op het einde van de wedstrijd, echter dus het werd verlengen. Daarin kreeg Barcelona weer een penalty, die Rivaldo wel scoorde, ingeschoten in dezelfde hoek. Later werd het ook nog 5-1, waardoor Barça doorging naar de halve finale.

Het competitieslot van ’00/’01 staat me ook nog bij als de dag van gisteren. Barcelona ontving thuis Valencia en moest winnen om voorronde van de Champions League veilig te stellen. Mijn herinnering zegt dat Rivaldo een hattrick maakte, een hele bijzondere. Ik weet nog dat het maandagmorgen was. Ik zette vroeg de tv aan en achter het journaal kwamen toen nog wat buitenlands voetbal fragmenten. Zo ook Barcelona. Het stond 2-2 nadat de 90 minuten bijna vol gespeeld waren. Rivaldo ontving op de rand van de zestien de bal op de borst, hij controleerde hem en met een magistrale omhaal werkte hij de 3-2 binnen, de 3-2 die voor Champions League voetbal zorgde.

Na wat meer informatie opgezocht te hebben, zag ik dat Valencia zelfs twee keer terugkwam van een achterstand en dat de vierde plek slechts op onderling resultaat gepakt werd. Ook nog even de beelden opgezocht en kunnen genieten van hoe mooi het vroeger eigenlijk was. Weliswaar zonder prijzen, maar het blijft me bij als een erg mooie periode met spelers als Luis Enrique, Rivaldo en Kluivert.

De laatste wedstrijd kent ook een spannend verloop. Seizoen 2001/2002, volgens mij kwartfinale Champions League. Panatinikos – Barcelona en omgekeerd. De eerste wedstrijd kon ik zien omdat ik vakantie had, het werd echter 0-1, voor een schwalbe van Jonas Kolkka rond de 70e minuut. Kapot was ik ervan, maar er was nog geen man over boord.

De thuiswedstrijd mocht ik maar voor een deel zien. Na zes minuten maakte Panatinikos al 0-1 met een mooie afstandsknal. Barcelona moest er dus nog drie maken, iets dat schieronmogelijk was, dus ik ging verslagen naar bed. Slapen kon ik echter niet, ik rekende uit wanneer de wedstrijd bijna afgelopen was en ging toen naar beneden met de boodschap dat ik niet kon slapen, om zo nog even te zien hoeveel het geworden was. Ik kwam beneden in de 89e minuut bij een 3-1 stand. Door dus als het zo bleef. Ik moest direct weer naar bed, mijn zus was nog beneden dus die kon mij van verslag voorzien na de wedstrijd. Ze vertelde over zes minuten extra tijd, een schot dat rakelings naast ging en Puyol die een legendarische lijnredding had. Daar bleef het ook bij, waardoor Barcelona doorging. Ik heb heerlijk geslapen.

Ik kan geweldig genieten van het huidige Barça, het goede spel en de dominantie, maar ergens is het ook wel leuk om terug te denken aan de wedstrijden vol spanning en die op miraculeuze wijze werden omgebogen. Wedstrijden die er tegenwoordig weinig zijn. Enerzijds omdat Barcelona tegenwoordig zo goed is, dat veel wedstrijden zonder spanning verlopen, anderzijds is het niet meer bijzonder om door de kwartfinale heen te komen. De afgelopen jaren is de Champions League al twee keer gewonnen, net als al het andere dat nu al gewonnen is, dus het kan niet meer verbeterd worden. De grote droom is daardoor wel een beetje weg, het onbekende, het nog niet bereikte. Niet dat ik de resultaten van nu erg vind, maar soms mis ik de wedstrijden van vroeger wel.