RONNIE

Column Peter Morren

„Jouw favoriet is de schuld van alles, Peet! Ronnie! Ik begrijp er niks van. Die jongen kan
zo goed voetballen, maar hij brengt er niks meer van terecht. Hij moet weg.”
Aan het woord is Johan Boskamp. Hij zat naast me in Camp Nou, gol sud, tweede ring, boca 223, bij die dramatische 1-1 tegen Betis. Het mikpunt van zijn bijtende spot: Ronaldinho. Staat stil, vindt Bos. Lijkt geen zin te hebben, houdt in als je de actie verwacht. Ik ben het er voor een groot stuk mee eens. Ronaldinho flitst niet meer – of maar heel zelden. Eigenlijk is het fout beginnen gaan nog voor de finale van de Champions League in Parijs, in mei vorig jaar. Ronnie oogde niet fris, trainde amper en vooral: hij voetbalde niet lekker. Teveel afval. Teveel balverlies, verstrikt in te moeilijke acties. De wereldbeker in Duitsland moest de wederopstanding inluiden van de Wereldvoetballer van het jaar en Europese Gouden Bal. Het werd niks. Brazilië ging er vroegtijdig uit en Dinho bakte er bitter weinig van. Het zou beter worden in het nieuwe seizoen bij Barcelona. Bij momenten was het ook zo. Zeker een handvol keer hebben de sportkranten “Mundo Deportivo” en “Diario Sport” uitgepakt met ronkende titels. Ronaldinho was nog steeds de beste en had dat alweer getoond. Tegen Sofia en Bremen in de Champions League en met die geniale omhaal in de Primera Division tegen Villarreal. Hij toonde z’n torso en buikspieren om te bewijzen dat ie niet te dik was.

 
De believers wezen ook naar de cijfers: veel goals en assists. Barça’s nummer 10 had in z’n vorige 3 seizoenen nooit dergelijke rapportcijfers kunnen voorleggen. Op papier zat het dus nog allemaal goed met de prestaties van Ronnie. Maar in praktijk zijn er toch teveel wedstrijden geweest waarin hij afwezig was, apatisch bleef en niks aandurfde of het zichzelf nodeloos moeilijk maakte, de boel wilde forceren en cruciale kansen liet liggen. De gemiste penalty op Sevilla, bij een 0-1 stand, kan de blaugrana straks heel zuur opbreken. Tegen Betis was Ronaldinho niet de slechtste bij Barça, neen. Hij had enkele momenten. Enkele. Maar goed speelde ie niet. Zeven op tien inspeelpasses waren niet juist. En de vervanging was geen verrassing, ondanks de verontwaardiging van enkele Barça-watchers in de kranten op maandag en dinsdag. Ronnie was tot stilstand gekomen. Hij oogde alweer niet fris, had alweer minder getraind. Recent was er ook die amandelontsteking. En zo was het wel vaker wat. Het toeval wil dat een bevriend taxichauffeur in Barcelona mij afgelopen weekend iets toevertrouwde. De geruchten dat onze grootste vedette de parties afschuimt zijn al lang geen geruchten meer. Ja, Ronnie zet ze buiten, de bloemetjes. Is een nachtridder. Trekt van feestje naar feestje. Of organiseert ze gewoon bij hem thuis in Casteldefells, waar hij wel’s hele hordes Braziliaanse schonen durft laten aanrukken. “Zal vorig seizoen ook zijn gebeurd”, zei mijn collega en chef sport Dirk Deferme, “maar toen zag je dat niet op het veld”. Ik zag het zondag iets minder bij Deco en nauwelijks aan Eto’o, die er nochtans ook wat van kunnen. Maar Ronnie, dat is niet normaal meer. Als de titel Barça straks daadwerkelijk ontglipt kan het hele vuilnis van de Catalaanse keuken op straat gekieperd worden. Moeten/mogen Ronaldinho, Eto’o of Deco dan weg? Milan zal dan weer staan popelen. AC voor de eerste twee en Inter voor de derde. “Hij moet weg, Peet!” klinkt het nog na in mijn oren. De keuze van Boskamp zou snel gemaakt zijn. Txiki en co wacht een heel drukke zomer. Ronaldinho iets minder: hij blijft thuis van de Copa America.
Goed idee.